Marloes Buigel Boering

Schildersblock of onderweg naar een nieuwe flow…..

Kennen schilders net als schrijvers een schrijversblock? Zullen we het voor het gemak een schildersblock noemen!?
Onlangs was ik in mijn atelier aan het werk. Ik zie mensen en mezelf dus graag als een soort gelaagdheid. Dit zie je dan ook terug in mijn werk, diverse lagen krab, kras, schilder ik voordat ik klaar ben met de onderlaag. In die lagen bevinden zich verdikkingen strepen, allerlei kleuren over en door elkaar. Eigenlijk net als het leven waar we van alles in beleven, de leuke en minder leuke dingen laten allemaal hun sporen na.
Die vervolgens weer te vinden zijn in de fascia, zenuwstelsel, organen, kortom in het lichaam. Intrigerend idee om dit vorm te geven op het doek…..
Maar even terug naar dat schildersblock…. Hoe en waar ontstaat dat? In je hoofd, in het lijf? In de gelaagdheid van fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel? Als deze lagen uitgelijnd zijn en goed met elkaar samenwerken ontstaat naar mijn idee een soort van flow, een innerlijk weten over waar je mee bezig bent waarbij je feilloos kan voelen hoe je het bedoelt en wilt vormgeven.
Er zijn dan geen woorden nodig, het dient zich dan aan. 
Maar ja een mens leeft niet in een doorlopende flow…. Naar mijn idee biedt het leven je regelmatig uitdagingen aan. Soms door een relatiebreuk, het lege nest syndroom, verlies van een dierbare, ziekte van een kind, een zenuwstelsel dat zich opnieuw wil reguleren na trauma. Kortom voor iedereen iets anders….
En wat gebeurt er als een van deze dingen zich aanbiedt… dan gaan die lagen met elkaar rammelen. Graag wil een mens dit in eerste instantie uit de weg gaan, terug naar hoe het was. Maar er is geen weg terug….er is wel een weg vooruit. En dan sta je dus met je kwast voor je doek, een doek waar je niet van weet hoe deze eruit gaat zien. Er is even geen gebalanceerd innerlijk weten, er is alleen maar een rauw besef dat er een weg voor je ligt, alleen weet je nog niet hoe en waar heen. Het doek verhuist van de ezel naar de grond, lagen worden geschraapt, verf loopt er van af, vorm ontbreekt. Wat enkel overblijft zijn de lagen, die met elkaar schuren. Langzaam komt het besef dat de woorden “maar zelfs met dit” een houvast worden naar een onbekend terrein. Het niet weten wat en waar je naar toe schildert voelt soms leeg, ongegrond en dan ineens zie en voel je toch iets van mooie stukken in die lagen. Je voelt nog niet wanneer je moet stoppen of doorgaan, de menselijke neiging om duidelijkheid daarin te willen hebben, neemt soms de overhand. Maar de hand zelf en de kwast willen hier niet meer in volgen. Het proces vraagt om vertrouwen en overgave, je willen bevinden in dit gebied, ook al is dat niet gemakkelijk….
Dan ineens flitst het door me heen, is dit een schildersblock? Het niet meer weten en voelen waar dit zich naar toe beweegt. 
Of is dit geheel een beweging en zal de mist langzaam op gaan trekken en komt het besef dat je deepdown werkt aan een een nieuwe flow, een nieuw zijn met meer diepte in je lagen, in je kleuren. Het is geen snel Quick fix proces, het vraagt tijd, toewijding, overgave om pijn en angsten aan te kijken en oude patronen overboord te gooien. True colors wordt een schilderij dat niet ineens klaar is maar het zal zich met de tijd laten zien.